Þebinkarahisar Haber Portalý

ÞEBÝNKARAHÝSAR'IN GELECEÐÝYLE OYNAMAYIN

Tue, 30 Sep 2008 09:00:00 +0000

Þebinkarahisar'nýn þirin bir köyünde bir baba akþamdan hazýrlýk yapýyordu. Gözü yaþlý eþi de kocasýnýn yatacaðý yataðý, giyeceði elbiseleri hazýrlýyordu. Anne ise yüzünden yýllarýn verdiði ýzdýrap yüklü bakýþlarla olup bitenleri seyrediyordu. Dudaklarýndan ise oðlu için dualar yükseliyordu anne yüreðiyle. Baba ise elindeki tesbihi çevirmekle meþguldü. Tesbih tanelerinin çýkardýðý ses herþeyi anlatmaya yetiyordu. Hiç birþeyden habersiz Bahtiyar, yýrtýk pantolonu, yamalý çoraplarý ve altý delik ayakkabýsýyla dedesinin odundan yaptýðý arabasýyla oynuyordu. Bahtiyar küçük olmasýna raðmen sanki büyümüþ de küçülmüþ gibi çok akýllýydý. Bahriyar birden elindeki arabayý býrakýp annesinin yanýna koþar adýmlarla gitti. Annesi aðlýyordu. Bahtiyar ellerini annesinin yanaklarýndan akan göz yaþlarýný silmeye baþladý. Caným annem kurban olayým sana neden aðlýyorsun. Senin üzülmene dayanamam diyor, bir yandan da kendisi aðlýyordu. Anne cevap veriyordu. Göz yaþlarýný silerek: Baban Ýstanbul'a çalýþmak için gidiyor. Orada ne yerimiz var ne de paramýz. Bahtiyar: Anne babam Ýstanbul'a gitmese olmaz mý? Burada iþ yok mu? Burada çalýþsa olmaz mý? Anne: oðlum burada çalýþaçak bir fabrika dahi yok. Ayrýca senin okuman da lazým. Biz sadece tarýmla uðraþýyoruz. Bu yýl ki hasattan iyi verim alamadýk onun için Ýstanbul'a gitmesi lazým oðlum. Senin için bizim için. Anne daha fazla dayanamadý bir yandan hýçkýrýyor bir yandan da eþinin çantasýný hazýrlýyordu. Az sonra baba yanlarýna gelmiþti. Biliyordu tüm aile fertlerinin üzüldüðünü ama ne yapabilirdi ki ilçede çalýþacak bir fabrika mý vardý? Bir iþ sahasý mý vardý? Bir mesleði yoktu ki inþaatçýlýktan baþka onun için gitmem lazým diyordu çaresiz bakýþlarla. Ve ellerini kaldýrdý yüce kudrete. "Ey Rabbim sen halimizden haberdarsýn. Burada imkanlar olmadýðýndan ailemin geçimini temin etmek için gurbete çýkýyorum buna yardým et. Ya Rabbi benim ve ailemin çektiði sýkýntýlarý gelecek nesillere çektirme. Öyle ki onlarý çalýþmak için diyar diyar gezdirme. Memleketimize rýzýk kapýlarýný açacak vesileler nasip et. Nasip et ki kardeþlerimiz sýkýntýda kalmasýn. Nice Bahtiyarlar baba yolunu gözlemesin. Babanýn bu duasý kabul olmuþ.
Yýllar sonra da olsa Bahtiyar'ýn Babam Ýstanbul'a gitmese olmaz mý? Burda iþ yok mu? sorusuna bir hemþehrimiz cevap vererek Þebinkarahisar'a bir ayakkabý fabrikasý kuracaðýný Þebinhaber sitesi yazarý Doðan Mert Yýlmaz'ýn yazýsýndan öðrendim. SEBATA ALYASAN KUNDURA ÝMALAT TÝCARET VE SAN. LTD. Þirketinin sahibi iþ adamý hemþehrimiz Ali Demirkýran, önünde bürokratik engeller olmazsa Þebinkarahisar'a bir fabrika kuracaðýný söylüyordu. Ve ilk etapta 40 - 50 kiþiye iþ imkaný saðlayacaðýný daha sonra bu sayýnýn 100 - 150 kiþiye kadar çýkacaðýný söylüyordu. Bahtiyar bu haberi duysa nasýl sevinmezdi. Akan o göz yaþlarý þimdi sevinç göz yaþý olarak akmaz mýydý. Ya bizler Þebinkarahisarlý olarak senelerce bunun hayalini kurmadýk mý? Þimdiye kadar iþ adamý hemþehrilerimizin ilçemize yatýrým yapmadýklarý için onlarý suçlamadýk mý? Alýn iþte size bir fýrsat. Yardýmcý olun bu hemþehrimize. Açýn Þebinkarahisar'ýn kapýlarýný. Bir umut doðdu Bahtiyarlarýn evine, sönen ocaklara, kilit vurulan evlere. Þunu unutmayýn ki eðer bu fabrika Þebinkarahisar'a kurulmazsa, buna engel olanlarýn ne þimdi ne de gelecekte asla ve asla vebalden kurtulamazlar. Tüm Þebinkarahisarlý vatandaþlarýn bundan böyle elini vicdanýna koyarak bu hemþehrimize daha doðrusu Þebinkarahisar'ýn bu umuda açýlan bu kapýya ve geleceðine sahip çýkalým. Çýkmak zorundayýzda. Ne mi yapabiliriz. Ýster kaymakamlýða ister belediye baþkanlýðýna bu fabrikanýn kurulmasý için olumlu mailler atabiliriz. telefon açabilir, faks çekebiliriz. Var mýsýnýz bunu yapmaya?

Þebinde Ulaþým

Sun, 14 Sep 2008 21:50:00 +0000

Ulaþým Rezilliði
Þebinkarahisar’da köyler ve þehirler arasý ulaþým çok düþük,rezil bir durumda bu nasýl bir belediye yönetimidir anlamýþ deðilim.Deðerli ÞEBÝNKARAHÝSARLI’lar yaklaþýk 40 gün öncesinde Þebinkarahisar ’a tatile gittim SÝVAS ’dan baþladým ÇAMOLUK bal festivaline kadar gittim ve ordan kendi memleketim ÞEBÝNKARAHÝSAR ’a geçtim.Sonrasýnda köyüme gittim köyü biraz gezdim akrabalara gittim felan filan derken ve bir müþterim telefon açtý internetten acilen yapýlmasý gereken bir iþlem vardý vede caným sýkýlmaya baþladý birden durdum dedimki ben köydeyim ama acaba araba varmý,ilçe merkezine kaç dakikada bir dolmuþ gidiyor gittim köyün yaþlýlarýndan birine sordum böyle böyle anlattým dediki oðlum yolun kenarýna geç gelen arabaya el at durursa binersin durmasa binemesin vaybe dedim araban var ise istediðin heryere gidersin yok ise köyden baþka hiçbiyere gidemesin. Bu gezdiðim ilçeler arasýnda hemen hemen hepsinde köyler arasý ulaþým var sadece þebinkarahisarda yok. Þebinkarahisar’a tatilen gelen insan hiçbiryere gelmiyor, bir dolmuþ hattý yaptýrsana kardeþim,millete hizmet etsene ama yok bizim belediye sözde çalýþýyor þehrin merkezini süslüyor Sonra gelirler belediyenin sitesinde haber yazarlar Þebinkarahisar þu caddeyi böyle yaptý ,þu kaldýrýmý böyle yaptýk vs.vs. Güzel kardeþim o yaptýðýn yollarý kullanacak araç,dolmuþ olmadýktan sonra ne için yapýyorsunki millet kaldýrýmda zaten yürüyor .? Acil bir iþin çýksa köyden yola kadar yürüyeceksin ’de yolda otostop çekiceksin ‘de adam tipine bakýcak caný isterse alýcak arabasýna caný istemesse almiyicak böyle çalýþmamý olur böyle yönetimmi olur ALLAH aþkýna tam 2 saat araba bekledim oda belki geçerde binerim diye sonrasýnda ve bir kargo arabasý aldý þehir merkezine gidebildim bukadar zor þehir merkezine gitmek.Sayýn Belediye baþkanýnýn altýnda son model JEEP var kendilerine gelince her þeyin son modelini alýrlar masum köylüye gelince çalýþma sýfýr, seçim zamaný gelince göz boyama bikaç çalýþma yapýlýr tamam bitti.Bu yönetimle ne ÞEBÝNKARAHÝSAR geliþir nede memlekette nüfus kalýr.Oy verenler bence iyice düþünmeli kime ne vericeðini böyle yönetimle ÞEBÝNKARAHÝSAR hiçbir yere varmaz benim görüþüm.

Nezaman ÝL oluruz ?
Belediyemiz kendi kendini kandýrmadýðý zaman.
Yazý ile ilgili görüþleriniz için : sebinist@gmail.com adresine mail atabilirsiniz.

Þebinkarahisar'ým

Sun, 14 Sep 2008 20:50:00 +0000

Þebinkarahisar'ým

Tarihiyle, kültürüyle bir cennet misali þirin mi þirin güzel ilçem Þebinkarahisar, yeri geldi yalnýz kaldýn yeri geldi dýþlandýn yeri geldi üzerinden onca oyunlar oynandý. Ýl olma hakkýn elinden alýnmýþtý ya o hakkýn geri verilmesi için meydanlarda sözler verildi ama yine verilen sözler unutuldu. Yine sen yalnýz kalakaldýn. Hani senin onca yaralarýn vardý hem de hiç iyileþemeyen. O yaralarýna derman bulman için hastaneye koþmak istedin ya. Biliyorum hastane dediðinde neler hissettiðini. Konuþmak istiyordun ama diyordun ama... iþte orada düðümlenivermiþti sözcükler. Öyle ki kendi içinde öyle bir mücadele veriyordun ki sana bakan herkesin (görmek istemeyenler hariç) bu mücadeleyi görmemesi imkansýzdý. Konuþmak için kendini toparladýn. Yutkundun bir daha yutkundun yine sözcükler düðümlenmiþti iþte. Ah bir konuþabilsen içini bir dükebilsen. "Dilimin baðý bir çözülse de neler çektiðimi bir anlatsam" diyorsun. Konuþmasan da hissedebiliyorum neler çektiklerini. Ah diyorsun ah. Allah'ým þu yaralarýmý saracak bir tabip yok mu? diyorsun. Hangi hastaneye hangi doktora gideyin diyorsun. Bazen oluyor ki o yaralarýn öyle bir sancýyor ki iniltin Öksürük kayasýný ve kaleyi inletiyor. Öyle bir inleme ki her iki kayalýkta parçalanacakmýþ gibi oluyor. Onlarýn da kendi aralarýnda konuþmasýna þahit oluyorsun diyorlar ki: Allah'ým yok mu bunun yaralarýný iyileþtirecek birileri? Bunun hiç mi sevini yok? Neden yalnýzlýða terk edildin ki? Oysa sen çok ama çok sadakatliydin, annenin yavrusuna þefkati gibi sende herkese öyle þefkatliydin. Yazýk ediyorlar sana".

Diyorsun ki "Kiþiler fani alemden baki aleme göç ettiklerinde kiymeti bilinir. Bunu mu bekliyorsunuz? Ýþte o zaman son piþmanlýk fayda vermez. Soruyorum sizlere yaralarýmý iyileþtirecek olan doktoru bulmak çok mu zor? Ahte vefa bu mu?"

Yorgun düþmüþ bedeniyle bir köþeye oturup gözlerinden yaþlar akýyordu. Dudaklarýný zor da olsa kýpýrdatarak "Hastaneyi ve Doktoru bana reva gördüler ya ne diyeyim". demiþti ve öylece kalakalmýþtý.

Göç

Fri, 22 Aug 2008 06:40:00 +0000

Mutluluk üzerine kurduðum renkli düþlerimi..Siyahlarla kapattýlar üstlerini...
Geçmiþim,Çoçukluðum,Yoksulluðum...
Þimdi Hazin Bir Öykü Hepsi...
Yazmaya Korktuðum yüreðime gizlediðim bir öykü..
Öykünün Baþlangýcý ;
Köyden Þehre Göç ettiðimizde ,Okula gitme çaðým gelmiþti..Sonunda Babamýn Yanýndaydým..Bu Þehirde Ýlk tanýdýðým çehreydi Babam..
Sabahlarý Babam Býrakýrdý Okula..
Onunla ilk mutlu aným bana aldýðý gofret ve Kýrmýzý rugan ayakkabýlarýmdý..Kýrmýzý Ayakkabýlarýma bakmaktan ona bir teþekkür bile edememiþtim..
Yorgun ve Ýnsana verilen deðeri ,özveriyi saygýyý yaþayamadýðým köyde..Acaba kalsaydým mutlu Olurmuydum! Doðduðum yerde mutluluk varmýydý? Yaþýmýn Küçük olmasýndan algýlayamadým..
Oysa ne garip hissetmiþtim Kendimi Bu Þehirde..
Yolda Yürüyenler Farklý,Konuþmalar Farklý,Çok yabancýydým bu kente..
Ailemle bir arada olmanýn verdiði duyguyla,Zamanla alýþmýþtým yabani olduðum bu yere..Gürültüsüne,Kalabalýðýna,Yalanýna,Çirkinliklere,,,
Hayata Karþý Emeklemeye Baþlamýþtým artýk..
Yol katettiðimi,Yürüdüðümü öðrendiðimi görmeden BABAM;
Hiç uyanmamak üzere gözlerini yumdu..
Oda benim geldiðim köye dönerek ebedi uyumayý tercih etti..
Bu garip Þehri Oda sevmediðinden gitti biliyorum..
Kimbilir;
Belkide Hak ettiði deðeri göremedi,Hayatta tek baþýna olmayý,Haksýzlýk yapýlan ,Çýkarlarý olan bir yaþamda rol almaktansa ,Ýlk Nefes aldýðý yerde uyumayý seçti..
Annem ve Babam;
Onlarýn Kýzý Olduðum Ýçin Mutluyum..
Emeðin,Sadakatin,Yaþama direnmenin Kýzýyým Ben..Bu yüzden Mutluyum...
Mutluyum ...Eðilmem,Dik Yürürüm Eðilirsem saygýdan eðilirim..
Mutluyum..Ben Çoban Kýzýyým,Irgat Kýzýyým...
Onurun,Yokluðun,Þefkatin Kýzýyým...
Mutsuzum;
Namusun Yürekte Deðil Bedende olduðunu ,ve Ýnsanýn Yüreðiyle Deðil kýlýk kýyafetiyle yargýlayan kiþilerin düþünceleriyle yaralandým...
Çýkarlar Uðruna hiçe sayýlan yok edilen sevgilerimi kurþunladýlar...
Deðer Verdim,Yüreðimi ortaya koydum,Baðlýlýk verdim,,Hiçmi hiçine sýrtýmdan vuruldum..
Ýnanmanýn,Sevmenin diyeti;
Mutluluk=Mutsuzluk denklemiyle ödediðimden Mutsuzum..
Tek kimlik Altýnda Baþladýðým Yaþamýmda;Birçok Kaçak Kimliklere Sahip Þimdi Aðrýlarým..

GENÇ BÝR KIZIN BABASINA DOÐUM GÜNÜ ARMAÐANI

Mon, 18 Aug 2008 09:00:00 +0000

“GENÇ BÝR KIZIN BABASINA DOÐUM GÜNÜ ARMAÐANI”

Deðerli Dostlar, bundan önceki yazýmýzda çocuklarýmýzýn öneminden ve onlarýn Allah (c.c.) tarafýndan bize verilmiþ en önemli nimetlerden olduðundan bahsetmiþtim. Bugün ise bu köþeye bir yazý yazmadým. Bunun yerine inançlý bir kýzýmýzýn yýlar sonra babasý ile ilgili düþüncelerini ifade eden ve babasýna “Doðum Günü Armaðaný” olarak göndermiþ olduðu bir yazýyý, tüm babalara ve bilhassa yeni baba olacak olan genç kardeþlerime örnek olmasý düþüncesi ile sizler için aþaðýya alýyorum.

Þimdi ibret ve heyecanla okuyacaðýnýzý umduðum bu genç kýzýmýzýn yazýsý ile sizleri baþ baþa býrakýyorum.

“ BABAMA DOÐUM GÜNÜ ARMAÐANIM”

Caným babacýðým doðum günün kutlu olsun,

“Biz kimin kuluyuz kýzým?

“Allah’ýn”

“Peki Allah kaç?”

“Bir”

“Kimin ümmetindeniz?”

“Peygamberin”

“Peygamberimizin adý ne?”

“Hz. Muhammed”

“Annesinin adý ne?”, “Babasýnýn adý ne?”, “Dedesinin adý ne?, ....

Böylece devam eden benzer sorular dört yaþýndaki küçücük beynime öyle iþlenmiþti ki onun tarafýndan yirmi dört yaþýna geldiðim þu anda bile onlarýn etkisini hissedebiliyorum hâlâ... Hayatta en fazla önem verdiðim manevi deðerlerin tohumlarýný ekmiþti kalbime ta yirmi yýl evvelinden... Yavaþ, yavaþ, özenle, sevgiyle enjekte etmiþti onlarý bana...Yýllar önce sesimi çektiði kasetteki küçük kýzýnýn Peygamberimiz Hz. Muhammed s.a.v. Mekke’de doðdu, Medine’de vefat etti, islâmý yaymak için hicret etti ve buna benzer cevaplarýný yýllar sonra duyunca þu anda derinden hissettiðim peygamber sevgisinin ne zamandan beri bende var olduðunu daha iyi idrak edebiliyorum ve O’nu bana sevdiren þahsiyete olan sevgim her geçen gün daha da artýyor, onun için ettiðim hayýr dualara her geçen gün bir yenisi daha ekleniyor.

Kim bu önemli þahsiyet acaba? Çok sevdiðim, sevgi tomurcuklarýný yüreðime eken ve büyümesini saðlayan þahsiyet kim acaba? Herkes için önem taþýyan ama benim için çok önem taþýyan þahsiyet BABAM dan baþkasý deðil tabiîki…

Benim için çok deðerli caným babacýðýma olan sonsuz sevgimin belki çok azýný hissettirebilmiþimdir þimdiye kadar. Böyle olmama raðmen beni sevip koruyan bir baba o… Bir anda patlamasýna raðmen hemencecik sönüveren ve önceki duygusunu anýnda bastýrabilen bir baba o... Ýnsanlar tarafýndan sinirli olarak algýlansa da yumuþacýk bir kalp taþýyan, içindeki duygu selini gerektiðinde gözlerine de yansýtabilen, yeri geldiðinde iki damla gözyaþýný eksiltmeyecek kadar duygusal olan bir baba o... Yuvasýna baðlý bir baba o… Ailesinden ayrý kalmanýn hasretini derinden hissedebilen bir baba o... Sadece ailesine deðil çevresine de ayný hassasiyeti gösteren bir baba benim babam. Yýllar sonra onun çevremizdeki insanlarýn hayatlarýnda olumlu katkýsýnýn bulunduðunu öðrenince ona olan sevgim bir kat daha artýyor ve onun ne kadar merhamet dolu bir kalp taþýdýðýný bir kere daha idrak edebiliyorum hamd olsun.

Ýnsanlarýn en zor zamanlarýnda yardýmýna koþan caným babamýn kardeþleri söz konusu olduðunda, onlara abiden çok bir baba þefkatiyle yaklaþmasý ve onlara gerçekten bir babalýk örneði sergilemesi beni çok etkilemiþtir. Onun hayatta olmasýný istediði tek þey, muhabbet içerisinde bir arada bulunan, iyi ve kötü günlerde birbirine destek çýkan, birbirinin iyi ve kötü huylarýný arkasýndan deðil de yüzüne karþý söyleyip, her zaman doðru davranýþlar sergilenmesini saðlayan bir aile ortamý oluþturmak. Her ne kadar bazen yanlýþ anlaþýlsa da aslýnda hiçbir zaman kimsenin kötülüðünü istemez.

Dün akþam eve giderken babamla Güllüoðlu’ndan aldýðýmýz þobiyet beni yirmi yýl öncesine götürdü. Yýllar önce babamýn iþten gelirken küçük kýzý seviyor diye aldýðý þobiyetin tadýný hissettim dün akþam ve birden o günlerin hatýralarý canlandý gözlerimde... Bir yere giderken beni þefkatle kucaðýna almasý, yolda giderken bana reklam tabelalarýný gösterip ne olduðunu sormasý, otobüste kucaðýna oturtup kulaðýmý ýsýrmasý, evde annem yemek yedirirken bana oyunlar yapmasý, çýkaramadýðým ay çekirdekleri benim için çýkarýp onlardan þekiller yapmasý, yakýndaki pastaneden bana panda dondurma almasý, evin önüne gelen salýncaklara bindirmesi ve bunlar gibi bir sürü anýlar canlandý gözlerimin önünde…

Görüldüðü üzere ailesini yani bizleri tam anlamýyla kollayýp gözeten bir baba benim babam. Biz yokken bizim için yazdýðý duygu yüklü þiirler, özel günlerimizde bizimle ilgili hislerini döktüðü kâðýtlar bile yeter bunu anlamaya. Babam benim için çok deðerli. Onun hakkýndaki düþüncelerim bu kadarla kýsýtlý deðil ama bazý hisleri yazýya dökebilmek her zaman kolay olmuyor. Babamý çok seviyor ve ona çok güveniyorum. Onun yanýmda olmasý, bana destek çýkmasý, kýzým diye sevmesi, þefkatle okþamasý, sevgiyle kucaklamasý çok özel þeyler benim için... Onun için ettiðim hayýr dualar Rabbim bana ömür verdiði sürece devam edecek inþallah...

Ondan öðrendiðim o kadar çok þey var ki.. Öncelikle güzel ahlak sahibi olmayý, yardýmsever olmayý, dürüst olmayý, helal kazancýn gerekliliðini, haramdan korunmayý, sevgiyi, þefkati, deðerlere baðlýlýðý, çalýþkanlýðý ve birçok þeyi... Þunu da þimdi daha iyi anlýyorum ki Rabbim babamý gerçekten çok seviyor. Onu en zor durumunda bile zorda býrakmadý, ailesinin yanýnda onu mahçup etmedi ve insanlarýn gözünde onu hep deðerli bir varlýk kýldý. Ýnsanlarýn gözünde deðer kazanmak belki o kadar önemli deðil ama söylemek istediðim þey, babamýn insanlara karþý gösterdiði yardýmseverliðin karþýlýðýný Yaradan tarafýndan görmüþ olmasýdýr.

Rabbim! babamý bütün kötülüklerden koru, hak ettiði mutluluðu nasip et! Maneviyatýný daha da güçlendirerek katýnda en güzel mertebelere ulaþtýr ve iki cihanda mutlu kýlarak saadet-i ebediye kapýsýndan huzur içinde girmesini nasip et! Amin…

Kýzýn

ÝLÇEMÝZÝN ÇÝLESÝ

Mon, 04 Aug 2008 15:00:00 +0000

ÝLÇEMÝZÝN ÇÝLESÝ

Ýlçemizin tarihi eski. Eksiklikleri de öyle. Eðitim, saðlýk, alt yapý hizmetleri vs. Eðitimde bir türlü iyileþemeyen aksine her geçen gün derinleþen yaralar var. Öðretmen sayýsýnýn yetersizliði neticesinde, olanlarýn branþý dýþýnda derslere girmesi mi dersiniz yoksa birçok köyümüzde halen vekil öðretmenle eðitim - öðretim yapýlmasý mý? Öðrencilerimiz bu olumsuzluklarýn sonuçlarý ileriki eðitim sürecinde sürekli yaþayacaklar. Yirmi birinci asrýn teknolojik çaðýnda eðitimin neresinde yer alýyoruz? Bu öðrencilerimizden baþarý beklemek hakkýmýz mý? Gelecekte öðrencilerimizin hayat karneleri pekiyilerle dolmazsa sorumlularý kim olacak? Varýn bu sorularýn cevabýný sizler verin.

Peki ya saðlýkta ne alemdeyiz? Ýlçemizin saðlýkta ne durumda olduðunu Saðlýk Bakanlýðý dýþýnda bilmeyen yoktur herhalde. Hepimizin dilinden düþmeyen "Önce saðlýk" sözüne çoðu zaman hasret kalabiliyoruz. Bir türlü eksikleri tamamlanmadýðýndan hastanelerde vatandaþlarýmýzýn büyük sýkýntýlar çektiði bilinen bir gerçek. Kýþýn hastalanan bir hastanýn Þebinkarahisar Devlet hastanesine gittiðini düþünün. Zor iklim koþullarýný bir þekilde aþýp hastaneye vardýðýnda hastaya bakacak tam donanýmlý makinalarýnýz var mý? Hiçbirimiz "Siz bunu Ya Suþehri'ne, ya Giresun'a, Ya Sivas'a götürün" sözüne yabancý deðiliz. Tabi ki Giresun'a gidecek olan bir hastanýn da Eðribel'i geçmesi gerekir. Ya geçemezse? Evet, ya geçemezse? Kaç kez yaþadýk bu tabloyu, kaç kiþi Eðribel geçit vermediðinden hayatlarýný kaybettiler, keskin virajlý yollarýnda uçurumlara uçtular? Sizce bunlarý hak ediyor muyuz? Þebinkarahisarlý vatandaþlarýmýza reva mý bu?

Daha somut olsun diye yaþanmýþ bir olayý dinleyelim. Tarih 10 Temmuz 2008. Hemþehrimiz baþýndan geçenleri þöyle anlatýyor: "Sabahýn erken saatlerinde Þebinkarahisar Devlet hastahanesine gittim. 82 yaþýndaki anneannem hastaydý ve sancýsýndan kývranýyordu. Anneannem ayakta duramadýðý için onu sandalyeye oturttum. Saat on olduðunda doktor nihayet teþrif etmiþti. Benim sýram yirmi ikinci idi. Seksen iki yaþýndaki anneannem daha da fenalaþýnca doktorun odasýna girmek için önümdeki hastalardan müsaade istedim. Oradakiler, 'Aman ne olur doktoru kýzdýrmayýn, bir kýzarsa'... Bense bu uyarýlarý dinlemeden doktorun bulunduðu odanýn kapýsýný týklayarak içeri girdim. Doktora anneannemin durumunu anlattým. Doktor anneannemi hemen içeriye aldý, muayene ederek bazý tahlillerin yapýlmasý gerektiðini söyledi.Tahlillleri yaptýrmak için odadan çýktým ve aþaðýya inmek için asansöre yöneldim. Bir de ne göreyim; asansör çalýþmýyordu. Etrafýma baktým. Hasta yakýnlarý hastalarýný sýrtlarýnda taþýyorlardý. Ben de anneannemi sýrtýma alarak merdivenleri indirdim ve labaratuvara geldim. Tahlilleri yaptýrdýktan sonra tekrar ayný þekilde anneannemi sýrtýma alýp bu defada merdivenleri çýkmaya baþladým." Ýþte ilçemizde bulunan hastahanemizin içler acýsý durumu.

Ne olacak benim memleketimin hali. Yýllardýr il olmak istiyoruz. Bu iþle sadece istemekle olmuyor malesef. Ýl olmak için birçok kriter var. Bunlardan biri de eðitim ve saðlýk hizmetlerinin sorunsuz olmasýdýr. Daha sonra sanayi ve altyapý hizmetleri vb. Onun için diyorum ki, il olma konusunda adýmlar atýlacaksa önce insana deðer verilmeli. Edebali'nin dediði gibi, 'Ýnsaný yaþat ki, devlet yaþasýn! Ýþte bu yol insana hizmet etmekten, hizmet ise eðitim ve saðlýk alanýnda vatandaþlara en iyi imkanlarý sunmakla olur.

EN DEÐERLÝ VARLIÐIMIZ ÇOCUKLARIMIZ

Fri, 25 Jul 2008 07:10:00 +0000

EN DEÐERLÝ VARLIÐIMIZ ÇOCUKLARIMIZ

Deðerli dostlar, biliyorsunuz Yüce Rabbimiz, bizlere sonsuz nimetler bahþetmiþtir. Bu nimetlerden birisi de çocuklarýmýzdýr. Onlar dünyaya geldiðinde, anne ve baba olarak büyük bir sevinç yaþarýz, evimize neþe dolar, evimizin bereketi artar. Evimizde çiçek olur açarlar ve koku olup saçarlar. Dalýmýzda kuþ, aþýmýzda tuz, balýmýzda tat olurlar. Hayatýmýzýn ýþýðýdýr, süsüdür çocuklarýmýz.

Evet, en deðerli varlýðýmýzdýr bizim çocuklarýmýz… Hele bebekliklerinde Allah tarafýndan onlara verilmiþ öyle güzel bir kokularý vardýr ki, onlardan biraz ayrý kalsak, dünyada emsaline rastlanmayan o güzel kokularýna hasret kalýrýz. Hayatýmýzýn her döneminde, onlar bizlere sevgiyi ve mutluluðu yaþatýrlar. Ama çoðumuz bazen bu güzelliklerin farkýnda bile olamayýz.

Büyürler okula baþlarlar, seviniriz… Karnelerini alýrlar seviniriz. Okullarýný bitirip mezun olurlar seviniriz, bir meslek sahibi olup iþe girerler seviniriz. Askere giderler seviniriz, askerden gelirler yine seviniriz. Gelin ve damat olup hayýrlý bir yuva kurduklarýnda ise sevincimiz daha baþka olur. O zaman mutluluk ve sevinç göz yaþlarýmýza hakim olamayýz.

Onlar, hastalandýklarýnda üzülür, aðladýklarýnda gözyaþlarýný sileriz. Yaramazlýklarýný hep hoþ görü ile karþýlarýz. Bazen onlara kýzsak ve onlarý üzsek de, sonradan yüreðimizin derinden sýzladýðýný hissederiz. Onlarý geleceðe hazýrlamak için hayatýn, güzelliklerini ve çirkinliklerini, doðrularýný ve yanlýþlarýný, acýlarýný ve tatlýlarýný, hep onlara öðretmeye çalýþýrýz.

Onlarla aðlar, onlarla güleriz, Onlar ile sevinir, onlar için üzülürüz... Kýsacasý hayatýmýzýn her anýnda çocuklarýmýz vardýr. Hayat çocuklarýmýz ile daha da bir anlam ve önem kazanmaktadýr. Onlar, hayatýmýza renk ve güzellik katarlar, Onlarsýz hayat çiçeksiz bir bahçe gibidir.

Maalesef bazý yörelerimizde, yeni anne ve baba olmuþ olanlarýn kendi çocuklarýný büyüklerinin yanýnda kucaðýna alýp sevmelerinin ayýp olduðu ile ilgili çok yanlýþ bir gelenek vardýr. Þimdi bilmiyorum ama eskiden bizim yöremizde de bu anlayýþ vardý. Bu çarpýk düþünce nereden gelmiþ bilmiyorum ama, bir çok anne ve baba bundan dolayý çocuklarýný doya, doya sevmekten mahrum olmuþtur. Bu gün büyüklerimizin torunlarýný çok sevmeleri, bel ki de kendi çocuklarýný zamanýnda doyasýya sevememiþ olmalarýndan kaynaklanmýþ olabilir. Tabi ki bu basit bir izah tarzýdýr. Ancak torunun çok sevimli ve tatlý olduðunda ittifak etmeyen sanýrým yok gibidir. Halk arasýnda “”çocuk sermaye, torun ise onun karýdýr” diye bir söz vardýr. Dedeler ve neneler torunlarýný kucaklarýna aldýklarýnda bu sözün ne kadar doðru olduðunu bizzat yaþamaktadýrlar. Peki, bunlarý nereden biliyorsun diye soracak olursanýz, çünkü ben o duygularý bizzat kendim yaþýyor ve çevremde de görüyorum. Hamd olsun ki þehirleþme ve toplumun giderek bilinçlenmesi ile birlikte bazý yanlýþ geleneklerimizin terk edilmeye baþlandýðýný görmek tabiki bizleri sevindirmektedir.

Çocuðu olmayan sevgiyi pek bilmez ve merhameti de olmazmýþ derler. Çevremize baktýðýmýzda bunun örneklerine rastlamamýz mümkündür. Ciðer pare çocuklarýmýz ayný zamanda, bizlere sevmeyi, sevilmeyi ve merhameti de öðretirler. Çocuklarý sevmenin ne kadar önemli olduðunu tarihte yaþanmýþ güzel bir örneði bilgilerinize sunmak istiyorum.

Ýslam tarihinde adaleti ile nam salmýþ olan Halife Hz. Ömer (r.a.) Eshab-ý Kiram'dan (peygamberimizi gören þahsiyetlerden) bir zatý bir þehre vali tâyin etmek üzere huzuruna çaðýrmýþ. O esnada da Hz. Ömer'in torunlarýndan birisi yanlarýna gelmiþ. Hazreti Ömer torununu kucaðýna alýp, onu öpmüþ, sevmiþ ve gönlünü hoþ etmiþ. Bu manzaraya þahit olan oradaki vali adayý zat Hazreti Ömer'e (r.a.):

— Ya Ömer! Sen çocuklarý sever misin? Halbuki benim, on tane torunum olduðu halde, onlarýn hiç birisini bu zamana kadar kucaðýma almadým ve öpmedim, demiþ.

Hazreti Ömer ona :

— Allah senden merhameti kaldýrmýþsa ben ne yapayým? dedikten sonra «Kendi çocuðunu ve torununu sevmeyen, halký hiç sevemez» diyerek o zatý vali tâyin etmekten vazgeçmiþtir. Bu ibret verici olay, çocuklarýmýzý sevmenin ne kadar önemli olduðunu veya sevmemenin de ne gibi olumsuz sonuçlara yol açabileceðini bizlere göstermektedir.

Deðerli dostlar, evlenme çaðýna gelen genç bir kýz, nasýl ki sabýrla ve özenle kanaviçesini iþliyor ve kendine en güzel çeyizleri hazýrlamaya gayret ediyor ise, anne ve babalar da çocuklarýnýn hayýrlý bir insan olarak yetiþip dünya sahnesinde yerlerini almalarý için, bu genç kýzýn gösterdiði itina ve özeni çocuklarýna göstermeli, hayatýn çirkinliklerini ve güzelliklerini onlara öðretmelidirler. Biliyorsunuz öldükten sonra, amel defteri kapanmayanlardan birisi de hayýrlý evlat yetiþtirenlerdir. Hayýrlý evladýn yaptýðý her güzel amel ve iþten anne ve babasýnýn da bir pay aldýðý ve bu ecirlerin onlarýn da sevap defterlerine yazýldýðý unutulmamalýdýr.

Geleceðimiz emanet edeceðimiz çocuklarýmýza, çaðýmýzýn gereklerini öðretmenin yanýnda, onlara din eðitimini vermeyi, kendi öz kültürümüzü öðretmeyi de ihmal etmememiz gerekir. Öz deðerlerinden uzak, dini eðitimi almayan bir çocuk, bir kanadý kýrýlmýþ kuþ gibidir, onu engin semalara býraktýðýnýzda rahat uçamaz ve karanlýklara doðru gider, Rüzgarlar onu bir çukura düþürebilir veya bir bataklýða saplanýp kalýr.

Evlat sahibi olanlar, bu yazýmýzýn baþýndan beri anlatmak istediklerimizi tabi ki daha iyi anlayacaklardýr. Yoksa, evlat sahibi olmayý aklýna bile getirmeyip, bunun yerine bir köpek alýp onu evinin bir köþesine oturtarak, veya kucaðýnda ve elinde gezdirerek kendini avutmaya çalýþan böylelikle çocuk özlemini giderdiðini sanan zavallýlara bizim bir diyeceðimiz olamaz. Yüce yaradan köpeði ev için deðil evin dýþýnda yaþamasý için yaratmýþtýr. Ýnsanlara çok faydalý ve sadýk bir hayvan olan köpeðe kendi konumunun dýþýnda bir yer vermenin bu hayvana yapýlan en büyük bir haksýzlýk olduðunu düþünüyorum. Bizim kültürümüzde hayvan haklarýna gösterilen saygýnýn diðer kültürlerde olduðunu pek sanmýyorum. Tarihimiz incelendiðinde ecdadýmýzýn hayvanlar için yapmýþ olduðu çok deðerli hizmetlere rastlamamýz mümkündür. Zamanýmýzda kültürel bir yozlaþmanýn sonucu olarak, köpeði ailesinin bir bireyi olarak kabul edip onu sofrasýna oturtan insanlar için, “Allah ýslah etsin” demekten baþka bir sözümüz yoktur.

Günleriniz bereketli, yarýnlarýnýz aydýnlýk olsun.

22 Temmuz 2008

Mustafa ERDOÐMUÞ

Þebinkarahisar

Thu, 24 Jul 2008 08:00:00 +0000

Þebinkarahisar

Kimi kentler vardýr, daha baþtan belirlenmiþ bir yazgýya sahiptir. Tarihin en eski þehirlerinden, 937 yýllýk geçmiþe sahip Þebinkarahisar için de durum böyle. Yazgýsýnýn egemenliðinde o, geleceðini arayan bir kenttir. Sadece aramakla yetinmeyip ayný zamanda bu geleceði sabýrsýzca hazýrlayan bir kenttir. Bugün Þebinkarahisar’a bakanlar kentin, yeni bir zamana ýsýndýðýný görüyor, deðiþimin baþ döndürücü hýzý karþýsýnda þaþýrýyor. Tüm kentte hummalý bir evrimin soluðu hissediliyor. Bir yanda su havzalarý, ormanlar, korular, yeþil alanlar , bir yandan tarihi kentin omurgasýna yeni bir kent kuruluyor. Þebinkarahisar büyüyor ve eski Þebinkarahisar’ýn uyumu ile geleceðe artýk daha güvenle bakýyor. Þebinkarahisar; kargaþanýn, çirkinliðini, orantýsýzlýðýn arasýndan eski güzel yüzünü gösteriyor. Bakmasýný bilen gözler için eski görkemini sunmaya devam ediyor.

Özellikle de Þebinkarahisar’da Atatürk Evi ve müzesinin kapýsýnda, Fatih Camisi’nin kubbesinde, Meryem Ana Manastýrý’nýn serinliðinde, Taþhanlarýn’ýn sessizliðinde, Ýstiklal Çeþmesinin rengârenk ortamýnda, eski küçük evlerin ahþap iþlemesinde, Çarþýsý’nýn ýþýltýsýnda, Kalenin yokuþunda gülümsemesini sürdürüyor.

Aydýnlýk geleceðin karanlýða boðulmasýný, uygar bir kent olma hedefine koþan Þebinkarahisar’ýn geçmiþinden koparýlmýþ ve geleceði elinden alýnmýþ bir kent olmasýný istemiyorsak, bize düþen, Þebinkarahisar’a sahip çýkmaktýr. Köklü bir geçmiþten, yeni, uygar ve üretken bir geleceðe kucak açmaktýr.

MÜBAREK RAMAZAN

Wed, 23 Jul 2008 09:20:00 +0000

MÜBAREK RAMAZAN,

Ne zorluklarla baþlamýþýz bu mübarek yola .Uðruna canlarýmýz feda peygamber efedimiz (SAV) zor günlerinde oruç tutarmýþ.
Ramazan , bereketin oluk gibi fýþkýrdýðý rahmetin ve maðfiretin bol olduðu aydýr.Boþuna denmemiþ 11 ayýn sultaný
diye ramazan ayýnda içimizde anlam veremediðimiz bir gayýz olur.Allah'a hamd olsun ki asýrlardýr süre gelen türk boylarýnda müslümanlýktan baþka bir din söz konusu olmamýþ .Peygamber efendimizin övdüðü Türk milleti Ýslam dininin mübarek Ezan- ý þerif'ini üç kýta yedi denize ulaþtýrmýþtýr.Bugünde ulaþtýrmaktadýr fakat emin olunuzki gençlerimiz yüzdeye vurulduðunda yüzde onbeþlik bir kýsmý ancak milli ve manevi deðerlerine sahip çýkýyor .Vatan , Bayrak , Namus , Din , Þeref gibi kavramlardan tamamiyle uzak bir gençlik yetiþiyor .Ülkemizin içinde bulunduðu durum çok elim ve vahimdir.Þimdi bir düþünün bir yanda kan emicilerin iþgali altýnda bir tek Allah'a sýðýnan gençler bir yanda ülkemizde emperyalizm , özgürlük yalanlarýyla beyinleri yýkanmýþ yavaþ yavaþ din düþmaný olmaya baþlamýþ gençler.Artýk zaman tam tersine döndü , kýzlar erkeklere erkekler kýzlara özenmeye baþladý etrafýmýzda küpeli erkekler ,tesbihli kýzlar çoðaldý .Bu yanlýþ davranýþlara yapýlcak tek þey dinimizin emirlerini layýkýyla yerine getirmek .Siz kendinize düþen görevi yapýn Bakýn herþey düzelecek.Mübarek 3 aylarýn içerisinde bulunmaktayýz
Eylül ayýnýn ilk günü Ramazan ayý baþlýyor.Gençlerimizin Enerjisinden faydalanalým onlarý imanlý itikatlý birer yiðit türk genci gibi yetiþtirelim amerikan bozuntusu özenti þeyler giydirmeyelim bu sözlerim çok deðerli büyüklerime .ve siz deðerli kardeþlerim Bir kez daha düþünün iþte sizin için bir huzur ayý ; RAMAZAN AYI .

Emrah Akbaþ

Köyümüzden Kente...

Mon, 21 Jul 2008 09:20:00 +0000

Köyümüzden Kente...
1981 yýlýnda dünyaya gözlerimi o hasretini çektiðim þebinkarahisarda dünyaya gözlerimi açtým.Ailenin ilk kýz çoçuðu benim adýmý annem koymuþ anlamý esmer .Annemden bahsetmek istiyorum.Annem altý kardeþler annemde benim gibi aillenin ilk kýz çocuðu aanemin zamanýnda yaþam þartlarý bir hayli zor ve bir o kadarda fakirlik varmýþ.Annemi yedi yaþýnda anneannem býrakýp istanbula çalýþmak için gelmiþ ,onlara para temin ediyormuþ.Dedem altý çoçuðuna bakýyor bu arada çiftçilik ve hayvancýlýkla uðraþýyormuþ.Dedem tarlaya gidiyor annem teyzelerime bakýyor tabiki o yaþta annem kaldýramayacaðýndan fazla yük biniyor üzerine .Anneannem senede bir iki defa geliyor ve tekrar istanbula çalýþmak için geri dönüyor.Annem ilkokul 3.sýnýfa kadar okutuluyor.Daha sonra okuldan çýkartýlýyor.Nedeni kýzkýsmýsý okuyupta ne yapacak düþüncesi ve kardeþlerine bakmak ve yemek yapmak zorunda olduðu için...Annem onyedi yaþýna gelir gelmez istemeye geliyorlar bizim oralarda kýzlar fazla bekletilmez hemen verilir.Bilinçsizce ve düþüncesizce.Annemi hiç tanýmadýðý hiç görmediði bir köyden istemeye gelirler.O zamanlarda dedem Þebinkarahisarda tanýnan biri annemi görmeye gelir,diðer dedemde kabul eder.Burda anneme söz hakký bile verilmez dedem çoktan vermiþtir kararýný .....

Babam oniki kardeþ dedem iki defa evlenmiþ.Babamýn çoçukluðu çobanlýkla geçmiþ okula bile gitmemiþ.Dedem fakirliði ve yokluðu gördüðünden hep çalýþmaktan baþka bir þey bilmiyor iþten baþka birþey düþünmezmiþ.Babamýn en güzel günleri çobanlýk günlerinde geçmiþ o ufak bedeni yorulmak bilmezmiþ çantasýnda götürdüðü kuru ekmek bile onu mutlu etmeye yetermiþ .Babam ondört yaþýna gelince amcamýn yanýna istanbula çalýþmak için gelmiþ.Hiç görmediði bir þehir çoçukluðunu herþeyini kuru ekmeðini bayýrlarýný elinden almýþtý .Artýk hayatla kavgasý baþlamýþtý.Babam onyedi yaþýnda köyüne görmek için geldiði bir yaz tatilinde annemi görmeye giderler.Annemi görer beðenir.Annemde babamý beðenir.Annem Ýstanbula getirilir annem ve babamýn düðünü istanbulda yapýlýr.Onlar için yeni bir hayat baþlamýþtýr.Birlikte geçirmeyi ümit ettikleri bir hayat.Annem 3 ay istanbulda kaldýktan sonra babamýn köyüne gönderilir.Köyde yapýlacak çok iþ vardýr.Babam istanbulda çalýþýrken annem köyde tarlaya gider,süt saðar,odun taþýr,v.s....

Babamýn askerliði gelmiþ babam askere gitmiþ annem köyde yine kimsesiz yine yalnýz kalmýþ...Amcalarýmýn çoçuklarýna bakýyor çamaþýr yýkýyor ,tarlaya gidiyor,tuluh yayýyor ,çalý taþýyor,harmaný kürüyor hayatý böyle devam ediyor.Babam izine geldiðinde annem abime hamile kalýyor.Annem yirmiiki yaþýndayken gözleri deniz mavisi yüzü ay gibi bir oðlu olmuþ.Annem bu yaþadýðý zorluklara raðmen çok umutlu ve mutluymuþ o artýk yalnýz deðilmiþ onun yanýnda kendinden bir nefes daha varmýþ.Artýk oðlu için odunda taþýr yükte taþýr onun için farketmezdi.Artýk oðlu yediyaþýna gelmiþ okula baþlamasý gerekiyor.1. sýnýfý köyde okuyor ve daha sonra istanbula annesinden ayrýlarak istanbulda devam ediyor okul yýllarýna.Bu arada Ben dörtyaþýndayým.Kardeþim iki ve en küçük kýz kardeþime annem hamile.Abimden sonra annemin bir oðlu daha olmuþ kýrk çýkmdan istabulda köye getirilmek zorunda kaldýklarý için kýrkgün gün sonra hayatýný kaybetmiþ...Ýlk acýyý annem orda tatmýþ...

Artýk ben altý yaþýna geldim okula baþlamam gerekiyor.Ben altý yaþýna gelene kadar bir sene annem bir sene yengem geliyormuþ istanbula sýrayla okula giden çoçuk varsa kim o sene kalýyorsa çoçuklara o bakýyormuþ.Altý yaþýmda okula baþladým Ýstanbulda artýk annem köye gitmiyordu.Amcam ve çoçuklarýyla ayný evde kalýyorduk...Ben altý yaþýnda ilk okula baþladým.Her sabah babam býrakýrdý beni okula köyden yeni geldiðim için ortama pek alýþamamýþtým bilmiyordum yaklaþmayý , diðerleri gibi konuþmayý ,alýþmayý..Bizim oralarda bu deðerler pek yoktur.Yaþam kavgasý varmýþ orda zaman yokmuþ annem altýmýzý ýslattýðýmýzda bile deðiþtirmeye zamaný yokmuþ.Bizi annem köydeyken daðlarda sýrtýnda taþýdýðý höllük (bir toprak çeþidi )getirir onu ýsýtarak altýmýza koyarmýþ altýmýzý ýslatýnca o höllüðüü atar temizler tekrar temiz toprak koyarmýþ....

Ýstanbulda kirada oturduðumuz bir ev vardý ordan taþýndýk..Zamanýnda ben doðduðum sene dedem , bir ahþap bina satýn almýþ...Annemle biz köydeyken abimle babam o ahþap binada amcamlarýn yanýnda kalýyorlardý.Elektrik sigortasý yüzünden bir yangýn çýkmýþ...Ve içindeki eþyalar herþey bütün emekler ve ömürler orda bir anda kül olmuþ...O ahþap binanýn yerine yaptýrdýðýmýz kendi evimize taþýndýk babamýn çobanlýk günlerini býrakýp geldiði köyünden yýllarýný harcadýðý eve taþýndýk....

Yeni taþýndýðýmýz evde hep birlikteydik artýk.Annem babam abim ben kýzkardeþlerim....Babam yýllarýný verdiði bir otelde güvenlik olarak çalýþýyor.Annemin ve bizim ihtiyaçlarýmýzý karþýlamaya çalýþýyor.Yeni taþýndýðýmýz evin eksiklerini tamamlamaya çalýþýyor.Elektrik yoktu yeni evimizde kapýlarýn camlarý yoktu,bunlarý tamamlamaya çalýþýrken diðer yandan abilerinin birbirleriyle olan yer kavgalarý,para için birbirlerine düþmanlýklarý babam bunlara çok üzülüyordu kardeþ kardeþe böyle yaparmý ? O yýllarý hatýrlýyorumda bunlarý hafýzamda bir türlü silemedim.Babam aniden bir gece sancýlanýp doktora gidiyorlar.Doktor bir iðneyle babamýn sancýlarýný dindiriyor.Tabiki bu iðne bir kaç günlük sadece acýlarýný dindirmeye yetiyor.Daha sonra tekrar dayanýlmaz acýlar baþlýyor.Tekrar hastaneye gidiliyor. Annem Babamýn hastanede kalmasý gerektiðini kýsa bir süre sonra geleceðini söyledi bize...Babam oniki gün yattý hastanede bir daha dönmedi evine uðruna çobanlýk günlerini feda edip yýllarýný harcadýðý evine geri dönmedi..Annem bize ilk defa yalanýný söylemiþti.Babam aramýza dönmedi bizi býrakýp o çok sevdiði köyüne geri döndü.Þimdi anýlarýyla birlikte artýk köyünde uyuyor...Köyümüzde babamý býrakýp gelmiþtik.Hayat bir türlü bizi bir araya getiremedi.Burda kimi suçlasam bilmiyorum hayatýmý yoksa çalýþmaktan ve paradan baþka bir þey düþünmeyen insanlarýmý ne faydasý vardý ki artýk sonsuza kadar uyuyacak olan babamý tekrar uyandýramazlardý ki...

Alyazmalý